پناه می برم به تو، به تو از تمام جغرافیای دنیای بد اخم ها و فکر می کنم چه آرام است یادم با نامت . پناه می آورم به تو بعد از هرباران ، بعد از هر زخم ، قبل از هراتفاق ، بعد از هر حادثه و بگو جز تو چه کسی می تواند مرهم باشد بردلم .

پناه می برم به نامت به یادت و هرچه که مرا جداسازد از ناامیدی.مرا ببر به اتفاق های خوب ، ساعت های ناب ، آن روزها که دلشوره هایم بزرگتر از فاجعه نبود و مرا بیاور به اکنون ، به باور آنکه خوب می شود لحظه ها و درست می شود اندام حقیقت . پناه می برم به تو تا آنچه که نباید بایدم شود و آنچه که باید نباید شود را اشتباه نکنم . پناه می برم به آغوش زمستان تا فصل بهار رحمتت کالبدی از زندگیم شود .

 پناه می برم از سرناپاکی ها به تو و بسم الله الرحمن الرحیم.